در كلام اميرالمومنين ( عليه السلام ) بايد دقت كرد ؛ حضرت مى فرمايند اين فرد بايد از سوى خداوند نصب شده و اهليت پيدا كرده باشد . پس دعوت به سوى خداوند يك منصب و مسئوليت است كه بدون داشتن اين منصب ، كسى مجاز به دعوت نيست ، و اين منصبى است كه خداوند آن را به كسى نمى دهد مگر اينكه او را به طور خاص اهل آن قرار داده باشد ، تا اينكه آن شخص بتواند بيان كننده مقصود و منظور الهى باشد ، نسبت به كسانى كه دعوت مىكند مهربان باشد ، هدفش رياست بر آنان نباشد ، يا اينكه بخواهد آنان را اعضاى فرمانبردار و مطيع در حزب خود قرار دهد ، چنان كه صاحبان نهضت ها چنين مى كنند ! از همين روست كه فقهاء ما همگى بر اين امر اتفاق نظر دارند كه رهبرى شرعي ، فقط و فقط مختص امام معصوم است و پس از او ، از آن فقيه جامع الشرائط است ؛ آن هم در همان محدوده اى كه امام به او اجازه داده نه بيشتر ! حتى پيروان ديگر مذاهب نيز روايت كرده اند كه پيامبر اين حق را فقط در عالمان و فقيهان امت منحصر كرده و فرمودند : هر كس كه با زور شمشير ، مردم را به سوى خود عوت كند ، حال آنكه در بين مسلمين كسى وجود داشته باشد كه از او عالم تر است ، همانا چنين فردي ، گمراه زورگوست ! ( 1 ) ابن قدامه از رساله احمد بن حنبل نقل مىكند : هنگامى كه شخصى امام مردم شود در حالى كه بين مردم شخصى بهتر از او موجود است ، آن قوم هميشه در پَستى خواهند بود . ( 2 ) در كتاب طبقات الحنابله آمده است :

--> ( 1 ) - كافى ج 5 ص 27 ( 2 ) - المغنى ج 2 ص 20